Het realisme is niet reeel, door een eigen selectie zien we de ware betekenis van wat voor ons realisme is.
Realisme is subjectief.
Elk voorwerp pleegt zich in ons te transformeren naar gelang de beelden die het oproept en zo te zeggen om zich heen verzamelt. Natuurlijk kan een voorwerp ook om zichzelf in onze smaak vallen om de verscheidenheid van de aangename gewaarwordingen die het in een harmonisch verband in ons wekt; maar heel wat vaker zit het plezier dat een voorwerp ons verschaft niet in het voorwerp op zichzelf. De fantasie verfraait het door het te omringen en als het ware van binnenuit te belichten met dierbare beelden. En wij ondergaan het ook niet meer als dat wat het is, maar zo als bezield door de beelden die het in ons oproept of die onze gewoonten eraan verbinden. Kortom in het voorwerp beminnen wij dat wat wij er van onszelf inleggen, de overeenstemming, de harmonie die tussen ons ontstaat, de ziel die het alleen voor ons verwerft en die door onze herinneringen wordt gevormd.
L. Pirandello
Als we naar het museum gaan om oude schilderijen te bewonderen zien we bij deze werken vaak dat de tijd zijn sporen heeft achter gelaten. het proces van veroudering zal doorgaan wat we ook proberen om de werken te behouden. Vaak zien we haarscheurtjes, gebarstte panelen, maar ook verkleuring van pigment als gevolg van matige materialen, verder door de invloed van ultraviolet licht enz.. Wat ik wil zeggen is, wat we zien is het produkt van tijd en omstandigheden en heeft verder niets met de kunstenaar te maken. M.a.w. zo is het kunstwerk nooit bedoelt, wat niet weg neemt dat het ook iets toe kan voegen. Overigens hoeft dit het kijkgenot niet in de weg te staan. Vast staat dat we niet iets zien zoals het oorspronkelijk bedoeld is
Het is niet wat je ziet.
Als ik een appel schilder en zou beweren dat het geschilderde een appel is, lieg ik het lijkt er alleen maar op. (vrij naar Magritte)
Vrijwel alles aan een schilderij is bedrog, behalve dan misschien de verf.